سلام بر تنهای راه

تصاویر زیر مربوط است به منطقه‌ای که کاروان حجاج در راه برگشت از حجةالوداع در آن منطقه توقف کرده‌اند. در تاریخ آمده است، به این منطقه به دلیل وجود برکه‌ای، غدیر خم گفته می‌شد. این برکه در منطقه جحفه واقع است.

امام باقر علیه السلام:

هیچ عبادتی در روز جمعه نزد من دوست داشتنی تر از صلوات بر پیامبر و آل او نیست.

- مومن در هر حال نیازمند به سه خصلت است : توفیق از طرف خداوند متعال، واعظی از درون خود، قبول و پذیرش نصیحت کسی که او را نصیحت کند.

- ملاقات و دیدار با دوستان و برادران - خوب - موجب صفای دل و نورانیت آن می شود و سبب شکوفایی عقل و درایت خواهد گشت، گرچه در مدت زمانی کوتاه انجام پذیرد.

- مواظب باش از مصاحبت و دوستی با افراد شرور، چون که او همانند شمشیری زهرآلود، براق است که ظاهرش زیبا و اثراتش زشت و خطرناک خواهد بود.

- چگونه گمراه و درمانده خواهد شد کسی که خداوند سرپرست و متکفل اوست. چطور نجات می یابد کسی که خداوند طالبش است. هر که از خدا قطع امید کند و به غیر او پناهنده شود، خداوند او را به همان شخص واگذار می کند.

- هرکس موقعیت شناس نباشد، جریانات، او را می رباید و هلاک خواهد شد.
- سرزنش کردن دیگران بدون علت و دلیل سبب ناراحتی و خشم خواهد گشت، در حالیکه رضایت آنان نیز کسب نخواهد کرد.

- با فضیلت ترین و ارزشمندترین عبادت ها آن است که خالص و بدون ریا باشد.
- زمان ولادت امام عصر(ع) بر مردم زمانش مخفی است و شخصش از شناخت افراد غایب و پنهان است.
- عزت و شخصیت مومن در بی نیازی و طمع نداشتن به مال و زندگی دیگران است.

- هرکس به شخصی سخنران علاقه مند و متمایل باشد، بنده اوست، پس چنانچه سخنور برای خدا و از احکام و معارف خدا سخن بگوید، بنده خداست و اگر از زبان شیطان و هوی و هوس و مادیات سخن بگوید، بنده شیطان خواهد بود.

- کسی که طالب رضایت خداوند متعال باشد، دشمنی ستمگران او را زیان و ضرر نمی رساند.
- هر که به خواستگاری دختر شما آید و به تقوا و تدین و امانتداری او مطمئن هستید با او موافقت کنید وگرنه شما سبب فتنه و فساد بزرگی در روی زمین خواهید شد.

- چنانچه افراد جاهل و بی تجربه ساکت باشند، مردم دچار اختلافات و تشنج نمی شوند.
- هر که کار زشتی را تحسین و تایید کند، در عقاب آن شریک است.

- هرکس بدون تفکر و اطمینان نسبت به جوانب (هر کاری، فرمانی، حرکتی و...) مطیع و پذیرای آن شود، خود را در معرض سقوط قرار داده و نتیجه ای جز خشم و عصبانیت نخواهد گرفت.

- هر که خود را بوسیله خداوند بی نیاز بداند مردم محتاج او خواهند شد و هر که تقوای الهی را پیشه خود کند خواه ناخواه، مورد محبت مردم قرار می گیرد گرچه مردم خودشان اهل تقوا نباشند.

- حضرت رسول(ص)، یکهزار کلمه به امام علی(ع) تعلیم کرد که از هر کلمه ای هزار باب علم و مساله فرعی باز می شود.
- خدمت و نعمتی که مورد شکر و سپاس قرار نگیرد، همانند خطایی است که غیرقابل بخشش باشد.

- فرارسیدن مرگ انسان ها، به جهت معصیت و گناه، بیشتر است تا مرگ طبیعی و عادی، همچنین حیات و زندگی لذتبخش به وسیله نیکی و احسان به دیگران بیشتر و بهتر است از عمر بی نتیجه.

- بنده ای حقیقت ایمان را نمی یابد مگر آن که دین و احکام الهی را در همه جهات بر تمایلات و هواهای نفسانی خود مقدم دارد و کسی هلاک و بدبخت نمی گردد مگر آن که هواها و خواسته های نفسانی خود را بر احکام الهی مقدم کند.

- بر شما باد به تحصیل علم و معرفت، چون فراگیری آن واجب و بحث پیرامون آن مستحب و پرفایده است. علم وسیله کمک به دوستان و برادران است، دلیل و نشانه مروت و جوانمردی است، هدیه و سرگرمی در مجالس است، همدم و رفیق انسان در مسافرت است و انیس و مونس انسان در تنهایی است.

- تواضع و فروتنی، زینت بخش علم و دانش است، ادب داشتن و اخلاق نیک زینت بخش عقل است، خوش رویی با افراد زینت بخش حلم و بردباری است.

- در زندگی، صبر را تکیه گاه خود، فقر و تنگ دستی را همنشین خود قرار بده و با هواهای نفسانی مخالفت کن. و بدان که هیچگاه از دیدگاه خداوند پنهان و مخفی نخواهی ماند، پس مواظب باش که در چه حالتی خواهی بود.
- هرکس رکوع نمازش را بطور کامل و صحیح انجام دهد، وحشت قبر بر او وارد نخواهد شد.

- خشوع و خضوع زینت بخش نماز خواهد بود، ترک و رها کردن آنچه (برای دین و دنیا و آخرت ) سودمند نباشد زینت بخش ورع و تقوای انسان است.
- امر به معروف و نهی از منکر دو مخلوق الهی است، هر که آنها را یاری کند مورد نصرت و رحمت خدا قرار می گیرد و هر که آنها را ترک و رها گرداند، مورد عقاب قرار می گیرد.

- همانا خداوند متعال بهترین و عزیزترین ثروت و فرزند مومن را می گیرد(و هلاک و نابود می گرداند)، چون دنیا و متعلقات آن بی ارزش است تا در قیامت پاداش عظیمی عطایش کند.

- شخصی به حضرت عرض کرد: مرا موعظه و نصیحتی کامل و مختصر عطا فرما؟ امام(ع) فرمود: اعضا و جوارح ظاهری و باطنی خود را از ذلت و ننگ سریع و زودرس، همچنین از آتش و عذاب آخرت در امان و محفوظ بدار.
- معاشرت و همنشینی با بی خردان و افراد لاابالی سبب فساد و تباهی اخلاق خواهد شد و معاشرت و رفاقت با خردمندان هوشیار، موجب رشد و کمال اخلاق است.

- مفهوم و معنای ادب از نظر مردم، فقط خوب سخن گفتن است که رکیک و سبک نباشد، ولیکن این نظریه قابل توجه نیست تا مادامی که انسان را به خداوند متعال و بهشت نزدیک نگرداند. بنابر این ادب یعنی رعایت احکام و مسایل دین، پس با عمل کردن به دستورات الهی و ائمه اطهار(ع)، ادب خود را آشکار سازید.

- سه خصلت جلب محبت می کند: انصاف در معاشرت با مردم، همدردی در مشکلات آنها، همراه و همدم شدن با معنویات.
- شرایط پذیرش توبه چهار چیز است: پشیمانی قلبی، استغفار با زبان، جبران کردن گناه نسبت به همان گناه حق الله و یا حق الناس، تصمیم جدی بر اینکه دیگر مرتکب آن گناه نشود.

- سه چیز از کارهای نیکان است: انجام واجبات الهی، ترک و دوری از گناهان، مواظبت و رعایت مسایل و احکام دین.
- حقیقت ادب و تربیت عبارت است از: دارا بودن خصلت های خوب، خالی بودن از صفات زشت و ناپسند. انسان بوسیله ادب - در دنیا و آخرت - به کمالات اخلاقی می رسد و نیز با رعایت ادب نیل به بهشت می یابد.

- همانا بین دو سمت شهر طوس قطعه ای است که از بهشت گرفته شده است، هر که داخل آن شود و با معرفت زیارت کند روز قیامت از آتش در امان خواهد بود.

- هرکس قبر عمه ام حضرت معصومه(س) را با علاقه و معرفت در قم زیارت کند، اهل بهشت خواهد بود.
- هرکس بر بالین قبر مومنی حضور یابد و رو به قبله بنشیند و دست خود را روی قبر بگذارد و هفت مرتبه سوره مبارکه (إنّا أنزلناه) را بخواند از شداید و سختی های صحرای محشر در امان قرار می گیرد.

- سه چیز، سبب رسیدن به رضوان خدای متعال است: نسبت به گناهان و خطاها، زیاد استغفار و اظهار ندامت کردن، اهل تواضع کردن و فروتن بودن و صدقه و کارهای خیر بسیار انجام دادن.

- انجام دهنده ظلم، کمک دهنده ظلم و کسی که راضی به ظلم باشد، هر سه شریک خواهند بود.
- تواضع و فروتنی زینت بخش حسب و شرف، فصاحت زینت بخش کلام، عدالت زینت بخش ایمان و اعتقادات، وقار و ادب زینت بخش اعمال و عبادات و دقت در ضبط و حفظ آن، زینت بخش نقل روایت و سخن است. 

صد ملک دل به نیم نظر می توان خرید

خوبان در این معامله تقصیر می کنند

1. کسی که بداند در مَرآی و مَسمع خداست ، نمی تواند گناه کند . تمام انحرافات ما از این است که خدا را ناظر و شاهد نمی بینیم .

 2. ما باید با احادیث سروکار داشته باشیم و آنها را مطالعه کنیم ، چرا که شفا در اینهاست .

 3. هر روز یک روایت از کتاب « جهاد النّفس » وسائل الشیعه را مطالعه کنید . در واضحاتش بیشتر فکر کنید ، بعد این را در خودتان می بینید که سر یک سال ، عوض شده اید !

 4. بارها گفته ام و بار دگر می گویم : کسی که بداند « هر که خدا را یاد کند ، خدا همنشین اوست » احتیاج به هیچ وعظی ندارد .

 5. کثرت مجالست با اهل غفلت ، مزید قساوت و تاریکی قلب و استیحاش از عبادت و زیارات است . از این جهت است که احوال حسنه حاصله از عبادات و    زیارات و تلاوتها ، به سبب مجالست با ضعفای در ایمان ، به سوء حال و نقصان مبدل می شوند .

 6. بعضی گمان می کنند که ما از ترک معصیت عبور کرده ایم ، غافلند از اینکه معصیت اختصاص به کبائر معروفه ندارد بلکه اصرار بر صغائر هم ، کبیره  است .

 7. هیچ ذکری بالاتر از ذکر عملی نیست . هیچ ذکر عملی بالاتر از ترک معصیت در اعتقادات و اعمال نیست .

 8. هدف باید این باشد که تمام عمر ، صرف در یاد خدا و طاعت او و عبادت باید باشد تا به آخرین درجه قرب مستعدّ خودمان برسیم .

 9. برای قُرب به خداوند متعال ، ترک معصیت کافی و وافی است برای تمام عمر ، اگر چه هزار سال باشد .

 10. برای رفع تنبلی و کسالت در عبادات ، در اوقات نشاط مشغول به عبادت مستحبّه شوید و در اوقات کسالت ، اقتصار بر واجبات نمایید !

 11. با کسی نشست و برخاست کنید که به محض دیدن او به یاد خدا بیفتید ، به یاد طاعت خدا بیفتید ، نه با کسانی که در فکر معاصی هستند و انسان را     از یاد خدا باز می دارند .

 12. خدا می داند یک صلواتی را که انسان بفرستد و برای میتی هدیه کند چه معنویتی ، چه صورتی ، چه واقعیتی برای همین یک صلوات است .

 13. این اشک طریقه تمام انبیاء (ع) بوده برای شوق لقاء الله ، برای تحصیل رضوان الله ، این اشک چشم به اعلی علیین مربوط است .

 14. اکثر بدبختی ما همین است که عِلممان ، با عَملمان هماهنگ نیست !

 15. چه خوب است انسان عبادت و کار خیر که انجام می دهد ، بگوید : کاری نکردم ، اما کار نیک و خوبی که از دیگران دید ، بگوید : چقدر کار بزرگی انجام  داده است !

سلام بر تو و عاشورای بزرگی که در چشم‌های کوچک تو خلاصه شده است.

سلام بر تو که در خنکای لبخند حسین علیه‌السلام رها بودی و پا به پای آبله، زخم‌هایش را به جستجو.
سلام بر کوچکی گام‌هایت؛ به تو و خاطرات در آتش رها مانده‌ات.

سلام بر تو که آتش، کوتاه‌تر از دامنت نیافت.

تو را خوب‌تر از شام غریبان، زینب می‌شناسد و تو بهتر از همه، شام غریبان را.

شام غریبان، تو را خوب می‌شناسد؛ تورا که آن‌قدر پدر پدر کردی و «یا عَمَّتِیَ و یا أُخْتَ أَبِی! أیْنَ أَبِی» گفتی تا در روشنای حضور حسین علیه‌السلام غوطه‌ور شدی.

سلام بر تو؛ به آن زمان که در هیاهوی غبار و سوار، اشک و مشک و ستیغ و تیغ، حسین علیه‌السلام را در خلسه و خون و خاکستر رها دیدی.

از اندوه و داغ و دلتنگی، بوی تو به مشامم می‌رسد و هرگاه نام تو را می‌نویسم، هیچ واژه‌ای را توان توصیف اندوهت نیست.

از کنار شط تا وادی نخله، از مرشاد تا به حلب و از دید نصرانی تا به عسقلان، تو بودی همدم تنهایی بابا.

سلام به تو ای سئوال بزرگ تاریخ! پس از گذشت قرن‌ها آیا آبله پاهایت خوب شده‌است؟

عصر روز سه شنبه در خرابه در کنار حضرت زینب سلام الله علیها نشسته بود. جمعی از کودکان شامی را دید که در رفت و آمد هستند.

پرسید: عمه جان! اینان کجا می روند؟ حضرت زینب سلام الله علیها فرمودند: عزیزم این ها به خانه هایشان می روند. پرسید: عمه! مگر ما خانه نداریم؟ فرمودند: چرا عزیزم، خانه ما در مدینه است. تا نام مدینه را شنید، خاطرات زیبای همراهی با پدر در ذهن او آمد.

بلافاصله پرسید: عمه! پدرم کجاست؟ فرمود: به سفر رفته. طفل دیگر سخن نگفت، به گوشه خرابه رفته زانوی غم بغل گرفت و با غم و اندوه به خواب رفت. پاسی از شب گذشت. ظاهراً در عالم رؤیا پدر را دید. سراسیمه از خواب بیدار شد، مجدداً سراغ پدر را از عمه گرفت و بهانه جویی نمود، به گونه ای که با صدای ناله و گریه او تمام اهل خرابه به شیون و ناله پرداختند.

خبر را به یزید رساندند، دستور داد سر بریده پدرش را برایش ببرند. رأس مطهر سیدالشهدا را در میان طَبَق جای داده، وارد خرابه کردند و مقابل این دختر قرار دادند. سرپوش طبق را کنار زد، سر مطهر سیدالشهدا را دید، سر را برداشت و درآغوش کشید.

بر پیشانی و لبهای پدر بوسه زد و آه و ناله اش بلند تر شد، گفت: پدر جان چه کسی صورت شما را به خونت رنگین کرد؟ پدر جان چه کسی رگهای گردنت را بریده؟ پدر جان «مَن ذَالَّذی أَیتَمَنی علی صِغَرِ سِنِّیِ» چه کسی مرا در کودکی یتیم کرد؟ پدر جان یتیم به چه کسی پناه ببرد تا بزرگ بشود؟ پدر جان کاش خاک را بالش زیر سرم قرار می دادم، ولی محاسنت را خضاب شده به خونت نمی دیدم.

دختر خردسال حسین علیه السلام آن قدر شیرین زبانی کرد و با سر پدر ناله نمود تا خاموش شد. همه خیال کردند به خواب رفته. وقتی به سراغ او آمدند، از دنیا رفته بود. شبانه غساله آوردند، او را غسل دادند و در همان خرابه مدفون نمودند.

 
نفس المهموم، ص456.

منبع : پایگاه اطلاع رسانی ایت الله شیرازی

از جمله خاطرات جناب مجاهدی  از شیخ جعفر آقای مجتهدی رحمه الله علیه است که :
بعد از ظهر روز نوزدهم ماه صفر چند سال پیش در قم توفیق دیدار آقای مجتهدی را پیدا کردم. هنگام ورود به اتاق، مشاهده کردم که بر روی تخت در حالی که دست خود را به نشانه احترام بر روی سینه گذاشته‌اند، چشمان اشک آلودشان را به نقطه‌ای از اتاق دوخته‌اند و قراین نشان می‌داد که پیش از ورود من به اتاق توسلاتی داشته‌اند.

آرام در کنار در ورودی اتاق نشستم و به تماشای آن صحنه شور آفرین پرداختم. حدود یک ربع ساعت گذشت تا آن مرد خدا به تدریج حالت طبیعی خود را باز یافت.
پرسیدند:

شما نور خاصی را مشاهده نکردید؟

عرض کردم:
خیر! ولی عطر خاصی را برای چند لحظه‌ای استشمام کردم.
آن مرد خدا در حالی که می‌گریستند، فرمودند:

دلم خیلی گرفته بود به بی‌بی زینب (علیها السلام) متوسل شدم، ناگهان در گوشه‌ای از اتاق آشکارا در هاله‌ای از نور جلوه کردند. لباس تعزیت بر تن داشتند و سرا پا سیاه پوش بودند. هیبت ایشان، هیبت علوی بود. خواستم عرض تسلیت کنم ولی گریه امانم نداد!

بی‌بی فرمودند:

دوست دارم فردا که اربعین شهادت حسینی است در این جا مراسم عزاداری اقامه گردد و مرثیه جدیدی خوانده شود. مرثیه‌ای که صحنه غروب روز عاشورا را تجسم کند.

عرض کردم:

بی‌بی جان! این مرثیه را چه کسی باید منظوم کند؟

در حالی که بی‌بی زینب (علیها السلام) به شما اشاره می‌کردند به من امر فرمودند تا صحنه غروب روز عاشورا و صحنه وداع شان را با پیکر پاره پاره و غرقه به خون سالار شهیدان را به گونه‌ای که نشانم داده‌اند، برای شما بازگو کنم. سپس « کد» مرثیه جدید را به من یاد آور شدند و فرمودند که این مرثیه جدید دارای چه نشانه‌ای است؟ شما امشب این مرثیه را بسازید و فردا صبح به من لطف کنید تا ببینم نشانه‌ای را که فرموده‌اند، دارد یا نه!

بعد، آقای مجتهدی حدود یک ساعت آن دو صحنه تکان دهنده را برای من تعریف کردند و در اثنای مجسم کردن آن دو صحنه به سختی می‌گریستند و گاهی رشته کلام شان پاره می‌شد و هنگامی که آرام می‌گرفتند، مطلب را ادامه می‌دادند.

از خدمت ایشان مرخص شدم و به خانه آمدم. نزدیکی نیمه‌های شب، غمی بزرگ بر وجودم مستولی شد و انقلاب خاطر عجیبی پیدا کردم. به کتابخانه شخصی‌ام رفتم و مطلبی را که آقای مجتهدی برایم شرح داده بودند، دقیقاً مرور کردم و پس از دقایقی بعد، این مرثیه منظوم بر زبانم جاری شد:

هان! غروب روز عاشوراستی

کربلا پر شور و غوغاستی

قتلگاه از خون هفتاد و دوتن

موج زن چون لجه دریاستی

کشتی بشکسته آل رسول

غرقه در دریای بی پهناستی

وه چه دریایی که موج خون او

در گذر از گنبد میناستی

ناخدا، افتاده در گرداب خون

بحر هستی، سخت توفان زاستی

رفته از چرخ برین تاب و سکون

در تزلزل توده غبراستی

هرکجا، پیداست آشوبی بزرگ

ار طرف هنگامه­ای برپاستی

خیمه­ها، با حالتی افروخته

کربلا را انجمن آراستی

هر یکی ز آن خیمه­های سوخته

غم فزای عترت طاهاستی

بانویی، با قامتی همجون کمان

از دو چشم خویش خون پالاستی

پیکر صد پاره خون خدا

در میان کشته­ها پیداستی

پا نهاده در میان بحر خون

گرم سیر کشته اعداستی

دست بالا برده سوی آسمان

در سخن با ایزد یکتاستی

کاروان بار سفر بسته­ست و، او

فارغ از دنیا و مافیهاستی

زینب آماده است از بهر وداع

صحنه­ای جانکاه و جانفرساستی

گوید: ای جان عزیز از جای خیز!

کاین وداع آخرین ماستی

دیده چون واکرد آن اخت الولی

دید پیدا، آنچه ناپیداستی

اجتماعی دید گرد قتلگاه

کز فغان­شان محشری برپاستی

اشک ریزان انبیاء و اولیا

در تحیر سید بطحاستی

در یمینش: مظهر کل جلال

تیغ بر کف حضرت مولاستی

در یسار حضرت ختمی مآب

حضرت صدیقه زهراستی

در کنار فاطمه، زاری کنان

مریم و آسیه و ساراستی

نوح پیغمبر که شیخ الانبیاست

گرم آمنا و صدقناستی

زین تجلی، خر موسی صعقا

کربلا در جلوه چون سیناستی

آمده عیسی ز چرخ چارمین

در کفش، انجیل یوحناستی

خون­فشان گردیده چشم عرشیان

اشک­ریزان دیده حوراستی

زینب از این پرده آمد در شگفت

گفت: گویا محشر کبراستی!

در بغل برگرفت زینب، شاه را

در تماشا، عالم بالاستی

قدسیان، زین صحنه در جوش و خروش

پر فضا از بانگ واویلاستی

لیله السری بود یا رب! و یا

قاب قوسین است و اوادنی­ستی؟

شد جدا یک قوس از قوس دگر

این سخن، کوتاه و پر معناستی!

کاروان سالار دشت کربلا

عازم شام مصیبت زاستی

شد بلند از قتلگه بانگ اذان

وه چه خوش آوای روح افزاستی!

این صدای آشنا یا رب! ز کیست؟

کاین چنین نغز و خوش و زیباستی!

دید می­گوید اذان شاه شهید

کاین سفر بس سخت و جان فرساستی

هرکجا روی آوری تو، کربلاست

روز تو همرنگ عاشوراستی

یادگار خیمه­های سوخته!

کربلایت: شام محنت زاستی

ای زبانت ذوالفقار مرتضی!

غم مخور! پیروز بر اعداستی

تو ببر کالای ما بهر فروش

حق، خریدار چنین کالاستی

خون سرخم، تا قیام منتقم

گرم جوشش اندرین صحراستی

فردای آن روز، صبح زود پس از زیارت مرقد نورانی کریمه اهل بیت (علیها السلام) و تشکر از عنایت آن حضرت و بی‌بی زینب – سلام الله علیهما – رهسپار منزل حضرت آقای مجتهدی شدم. هنگامی که به حضورشان رسیدم، پرسیدند:

 مرثیه را به همراه آورده‌اید؟!

عرض کردم: بله
فرمودند:

مرحمت کنید تا آن را ببینم!

تا آن هنگام سابقه نداشت که ایشان این گونه اشعار را از من طلب کنند و فقط می‌فرمودند:
بخوانید! ولی این بار ظاهراً قضیه فرق می‌کرد.
وقتی که شعر را به ایشان دادم، دیدم با انگشت خود سرگرم شمردن ابیات آن هستند! سپس با لبخندی حالکی از رضایت خاطر به من فرمودند:

آقا جان! مبارک است، شعر شما نشانه‌ای را که بی‌بی زینب (علیها السلام) به من فرمودند، دارد!

عرض کردم:
اگر صلاح می‌دانید، برای مزید اطمینان قلبی من آن را اشاره بفرمایید.
گفتند:

به من فرموده ‌بودند که این مرثیه به نشانه اربعین باید چهل بیت داشته باشد و حالا که ابیات شعر شما را شمردم دیدم درست چهل بیت است!
آقاجان! شعری که عنایتی باشد «کد» دارد! و «کد» شعر شما عدد (40) بود!

من که سراینده این مرثیه بودم، تعداد ابیات آن را نمی‌دانستم! بعد که ابیات را شمردم دیدم که ناخودآگاه آن را در چهل بیت سروده‌ام! شعفی که باطناً از این جهت نصیب من شد، روزها ادامه داشت.
پس از گذشت ساعتی که در خدمت آن مرد خدا بودم، تنی چند از ذاکران و دوستداران آل الله آمدند و ایشان شعر مرا به یکی از آنها داده و گفتند:

مرثیه امروز ما، همین شعراست! آن را با لحنی حزن انگیز بخوانید.